شکاف مردم با آمار تورم از جایی شروع می‌شود که عددهای رسمی از «میانگین قیمت‌ها» می‌گویند، اما مردم هر روز با قیمت نان، گوشت، اجاره، دارو و حقوقی روبه‌رو هستند که از خرج زندگی عقب مانده است. تورم فقط عددی نیست که در جدول‌ها بالا و پایین شود؛ تورم برای مردم لحظه‌ای شروع می‌شود که قیمت مرغ، برنج، اجاره، دارو، گوشی، کرایه تاکسی و قبض‌ها با حقوق ماهانه‌شان جور درنمی‌آید. برای همین است که حتی وقتی نهادهای رسمی از «تورم ۵۷ یا ۶۲ درصدی» حرف می‌زنند، بخش بزرگی از جامعه حس می‌کند تورم واقعی زندگی‌اش از این عددها جلوتر ایستاده است؛ نه چون مردم الزاماً آمار را نمی‌فهمند، بلکه چون آمار رسمی میانگین می‌گیرد، اما زندگی مردم با میانگین اداره نمی‌شود.