پارادوکس در طبقه متوسط ایران | ثروتی که فقط روی کاغذ وجود دارد | در اقتصاد جهان برای این وضعیت تعابیری مانند «ثروت دارایی و فقر نقدینگی» به کار می‌رود؛ وضعیتی که در آن ارزش دارایی‌ها افزایش پیدا می‌کند اما درآمد خانوارها با همان سرعت رشد نمی‌کند. نتیجه آن است که افراد روی کاغذ ثروتمندتر می‌شوند اما در عمل احساس فقر بیشتری می‌کنند. شاید بتوان گفت بزرگ‌ترین تغییر سال‌های اخیر، تغییر معنای «ثروتمند بودن» است.در گذشته ثروت با توان مصرف سنجیده می‌شد. کسی که خانه داشت، می‌توانست آن را بازسازی کند. کسی که خودرو داشت، می‌توانست آن را تعمیر یا تعویض کند. کسی که لوازم خانگی می‌خرید، توان نگهداری و جایگزینی آن‌ها را نیز داشت.امروز اما شکل تازه‌ای از ثروت در حال شکل‌گیری است؛ ثروتی که وجود دارد اما قابل استفاده نیست. بخش مهمی از طبقه متوسط ایران اکنون در وضعیتی قرار گرفته که دارایی‌هایش رشد کرده اما درآمدش نه. ارزش خانه، خودرو و سایر دارایی‌ها افزایش یافته اما هزینه‌های جاری زندگی، تعمیرات، خدمات و نگهداری با سرعت بیشتری به درآمد خانوار نزدیک شده‌اند.در نتیجه، افراد در ترازنامه شخصی خود ثروتمندتر از گذشته‌اند اما در تجربه روزمره زندگی احساس رفاه کمتری دارند.