یه سهم خریدی روی ۱۰۰ تومن. شده ۸۰ تومن. با خودت می‌گی حالا که ۲۰ درصد ریخته، دیگه نفروشم بهتره؛ بذار برگرده. چند وقت می‌گذره، سهم هنوز تکون نخورده. این‌بار گزارش‌ها رو زیرورو می‌کنی، دنبال یه خبر مثبت می‌گردی، حتی به چیزهایی دل می‌بندی که قبلاً برات مهم نبودن. چرا؟ چون اگه بفروشی، باید قبول کنی تصمیمت درست از آب درنیومده. ادوین لوفور توی خاطرات یک معامله‌گر سهام به همین جنس رفتارها می‌پردازه؛ جایی که آدم به‌جای بررسی دوباره معامله، شروع می‌کنه از تصمیم قبلیش دفاع کردن. پولی که دادی، دلیل نگه‌داشتن سهم نیست. سؤال اینه: اگه امروز این سهم رو نداشتی، با اطلاعات الان حاضر بودی دوباره بخریش؟
