وقتی توی بازار مالی هستی، مخصوصاً تو شرایط پرنوسان یا نامطمئن، مغزت مدام بین ترس و طمع داره تاب می‌خوره. این نوسان احساسی باعث میشه وارد یه چرخه‌ی تصمیم‌گیری عصبی بشی که اسم علمی‌ش توی روانشناسی هست: "Decisional regret" یا "پشیمونی تصمیم‌گیری" یعنی چی؟ یعنی هر کاری بکنی، چند لحظه بعد مغزت بهت میگه: «ای کاش اون یکی انتخاب رو کرده بودی». خرید می‌کنی، قیمت می‌ریزه: "آخ چرا خریدم؟" نمی‌خری، قیمت می‌ره بالا: "وای چرا نخریدم؟" پوزیشن رو می‌بندی، بازار می‌ره اونوری که گفته بودی: "ای داد بی‌داد، زود بستم" نگه می‌داری، برمی‌گرده به ضرر: "ای وای، چرا نبستم؟" این چرخه به خاطر یه پدیده‌ی شناخته‌شده در علوم رفتاری به اسم "Cognitive Dissonance" یا "ناسازگاری شناختی" اتفاق می‌افته. یعنی مغزت نمی‌تونه بین چیزی که فکر می‌کردی درست بود، و نتیجه‌ای که اتفاق افتاده، آشتی برقرار کنه. برای همین فشار روانی میاره که تو تصمیم غلط گرفتی، حتی اگه تصمیم‌ت منطقی بوده باشه! حالا مشکل اصلی چیه؟ تو این وضعیت، دیگه تصمیم‌گیری بر اساس تحلیل نیست، بر اساس ترس از پشیمونیه. یعنی معامله‌گر نه برای سود یا منطق، بلکه فقط برای فرار از یه احساس بد تصمیم می‌گیره. تو این حالت، عملاً ذهن تو قبل از معامله شکست خورده. و این خیلی خطرناکه. چون تو باید بتونی به استراتژیت اعتماد کنی و باهاش پیش بری حتی اگه نتیجه‌ش یکی‌ دو بار خراب بشه. ولی اگه تو این شرایط روانی باشی، به هیچ استراتژی‌ای وفادار نمی‌مونی، هر ثانیه نظرت عوض میشه. راه حل چیه؟ باید بدونی پشیمونی بخشی از بازیه. قراره گاهی پشیمون شی. مهم اینه که سیستمت در بلندمدت سود بده، نه اینکه همیشه حس خوبی داشته باشی. تمرکزت باید روی درست معامله کردن باشه، نه روی درست دراومدن هر معامله. و از همه مهم‌تر: بازار هیچ‌وقت قطعیت نداره، ولی تو می‌تونی یاد بگیری با عدم قطعیت کنار بیای.