از زمان آغاز جنگ ایران در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، قیمت نفت از محدوده حدود ۶۵ تا ۷۰ دلار به بیش از ۱۰۰ دلار در هر بشکه رسید؛ جهشی در حدود ۴۰ تا ۶۰ دلار که مستقیماً به افزایش درآمد تولیدکنندگان انرژی منجر شد. بر اساس داده‌های منتشرشده، ۱۰۰ شرکت بزرگ نفت و گاز جهان به‌طور متوسط بیش از ۳۰ میلیون دلار در هر ساعت سود اضافی کسب کرده‌اند. این رقم نشان می‌دهد که تنها در ماه نخست جنگ، حدود ۲۳ میلیارد دلار سود مازاد ایجاد شده و در صورت تداوم قیمت‌های بالا، این رقم می‌تواند تا پایان سال ۲۰۲۶ به حدود ۲۳۴ میلیارد دلار برسد. بخش عمده این سودها نصیب شرکت‌های بزرگ بین‌المللی شده است؛ از جمله Saudi Aramco، ExxonMobil و Rosneft که به دلیل هزینه تولید پایین و ظرفیت صادراتی بالا، بیشترین بهره را از افزایش قیمت‌ها برده‌اند. در مقابل، مصرف‌کنندگان و اقتصادهای واردکننده انرژی با فشار قابل توجهی مواجه شده‌اند. از منظر کلان، این پدیده را می‌توان به‌عنوان یک بازتوزیع درآمد از مصرف‌کنندگان به تولیدکنندگان انرژی تحلیل کرد. همزمان، افزایش قیمت انرژی موجب رشد انتظارات تورمی و در نتیجه افزایش بازده اوراق خزانه‌داری شده است؛ به‌طوری‌که نرخ اوراق ۱۰ ساله آمریکا حدود ۴۰ واحد پایه افزایش یافته است. این موضوع هزینه تأمین مالی دولت را بالا برده و فشار مضاعفی بر بودجه فدرال وارد می‌کند. در مجموع، جنگ نه‌تنها یک شوک ژئوپلیتیک، بلکه یک عامل کلیدی در بازتعریف توازن مالی میان دولت‌ها، شرکت‌ها و مصرف‌کنندگان در اقتصاد جهانی محسوب می‌شود.