سولفور؛ قربانی پنهان در سایه نفت ☑️ در حالی که تمرکز تحلیل‌ها از اختلال در تنگه هرمز عمدتاً بر بازار نفت و گاز بوده، این جنگ قربانیان پنهان اما بسیار مهم‌تری نیز داشته است. یکی از مهم‌ترین آن‌ها سولفور (گوگرد) است؛ فرآورده‌ای جانبی در تولید نفت و گاز که نقش حیاتی در زنجیره‌های صنعتی جهانی ایفا می‌کند. سولفور ماده اولیه تولید اسید سولفوریک است؛ یکی از پرکاربردترین مواد شیمیایی جهان. ☑️ بر اساس گزارش‌های بازار، تنگه هرمز حدود ۵۰ درصد از تجارت دریایی سولفور جهان را در خود جای داده است؛ معادل تقریبی ۲۰ تا ۲۲ میلیون تن در سال. این کامودیتی که پیش از بحران تنگه تحت فشار بود قیمتی بود دوباره افزایش قیمت داده و در پیک خود حتی ۵۰٪ افزایش قیمت از اول جنگ را گزارش داده است. ☑️ در واکنش به اشرایط اختلال در عرضه، برخی کشورها برای حفاظت از بازار داخلی خود به محدودسازی صادرات روی آورده‌اند؛ به‌عنوان مثال، ترکیه پیش‌تر محدودیت‌هایی اعمال کرده و چین به‌عنوان بزرگترین صادرکننده اسید سولفوریک نیز در آستانه اعمال محدودیت‌های صادراتی قرار گرفته است. ☑️ بیشترین مصرف اسید سولفوریک در تولید کودهای شیمیایی، به‌ویژه کودهای فسفاته، است. همزمان با آغاز درگیری‌ها، قیمت این دسته از کودها نیز روندی صعودی گرفته و گزارش‌ها از افزایش حدود ۱۴ درصدی حکایت دارند. ☑️ کاربرد مهم دیگر سولفور در صنایع فلزی است. اسید سولفوریک نقش کلیدی در استخراج و پالایش فلزاتی مانند مس و نیکل ایفا می‌کند. برای مثال، اندونزی به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان نیکل جهان، حدود ۷۵ درصد از نیاز سولفور خود را از خاورمیانه تأمین می‌کند. همچنین جمهوری دموکراتیک کنگو که سهمی در حدود ۱۰ درصد از تولید جهانی مس دارد برای تأمین سولفور مورد نیاز خود به این منطقه وابستگی قابل‌توجهی دارد. ☑️ در نتیجه، سولفور به‌عنوان یک گلوگاه واسط در زنجیره ارزش جهانی، شوک تنگه هرمز را از بازار انرژی به لایه‌های وسیع تر اقتصاد جهانی منتقل می‌کند.